Przeprowadziłam się...

Jeszcze się gonimy wokół stołu. Bądź po całym domu.
Jeszcze do siebie 'zygamy' dokuczliwie. Raz po raz.
Jeszcze wypisujemy na wolnoleżących kartkach na siebie 'ładne' epitety.
Jeszcze skarżymy na siebie nawzajem do mamy.
Jeszcze czasem tato krzyczy: 'Nooo jaaak dzieeciii! Jaaak dzieecii!' :D

A dziś jak za dawnych czasów poszliśmy poszaleć na śniegu. Na górkę.
Ja pozjeżdżać na worku, brat na nartach bić rekord skoczni, którą wcześniej usypał i uklepał. Tu szacun dla niego, przeegoość ;)

Była też bitwa na śniegu.
Bałwana mi się ulepić nie dało, bo śnieg się nie 'kleił'.
Ale jutro iglo na pewno na podwórku stanie.

Mówią, że człowiek docenia wartość pewnych 'rzeczy', gdy je straci lub gdy nie może ich mieć.

Zawsze kochałam Gesty Eucharystyczne.
Po przebudzeniu znak Krzyża.
Teraz doceniam i kocham jeszcze bardziej.
Bo od tygodnia nie potrafię ich wykonać.

Pamiętam jak pewnego dnia byłam przepełniona złością i goryczą. To było popołudnie, kopanie i zbieranie ziemniaków, skończyliśmy. Burza i obfity deszcz. Miałam ochotę wyjść na zewnątrz. Przemoknąć tak, by nie mieć na sobie żadnej suchej nitki. Zmyć z deszczem i łzami, wszystkie te złe emocje, które we mnie siedziały i całą resztę... I wrócić wolna. Spokojna. Wyciszona. Wysuszyć się i czuć się dobrze. Ale nie poszłam. Przestraszyłam się, brakło mi odwagi, przed tym szaleństwem. Na pewno obsypano by mnie słowem 'wariatka'.

Duch Święty. Nazwałam Go dziś Deszczem Łaski. Łaski, która stawia nas samych w prawdzie o sobie. Łaski, która osądza, pozwala przejrzeć. Łaski, która przemienia. I ciągle spływa. Ciągle z darami, o które prosimy, i pewno też z tymi, o jakich nam się nawet nie śniło.

Tylko my się chyba trochę tego Deszczu boimy. Bo prawda o sobie boli. Przemiana wymaga trudu i odwagi. Może i szaleństwa. Więc lepiej stać z boku... i tylko patrzeć.

Tak sobie myślałam, wracając do siebie.

Bo akurat wtedy, kiedy chciałam, to mleka nie miałam do placka.
Bo odkurzacz nie ciągnął z zadowalającą mnie siłą.
Bo się śmieci z worka z odkurzacza wysypać nie chciały.
Bo mi się pantofle zakurzyły podczas opróżniania worka z odkurzacza.
Bo ja sprzątam, a brat mi ciągle łazi po sprzątanym.
Bo myć podłogę chciałam już, a nie mogłam.
Bo mi tata prąd wyłączył, kiedy ja akurat prasować chciałam.

Bo się zdecydować nie mogę ciągle, co z jutrem.

I po co te nerwy...?
No ja nie wiem.

"Czasem sumienia możesz nie mieć, ale duszę masz cały czas!"

Przyznaję się, już nie raz mi się to zdarzało.
Już nie raz mówiłam do rzeczy martwych.
Nawet rozmawiałam.

Ale dziś... wczoraj właściwie około godziny 12.39
mówiłam do fugi. Tak, do tej 'masy' pomiędzy płytkami...
O dziwo! Wysłuchała, i poszła na kompromis...
Bo w zasadzie to dla jej dobra. Też.

;)